watittarat's profile׺°”˜`”°º×WhÈ®ê Is tHë L...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    23 August

    ขาเดี้ยงค้าบพี่น้อง

    ห่างหายจากสเปซไปเกือบปี
     
    วันนี้ได้ทีกลับมาเขียนอะไรระบาบหน่อย
    กลับมาอ่านของเก่า ล่าสุดที่เขียน กรุก้อป่วย
     
    นี่กรุก้อป่วยอีกแร้วเหรอ คือว่าวันที่18สิงหาง่ะ
    กะลังขับรถจาไปขึ้นเวรบ่าย แร้วพอดีว่ามานตรงกับงานมอ.วิชาการ
    เด็กเยอะมากมาย  ถนนหน้าหอเลนหนึ่งให้เด็กๆเดิน
    อีกเลนเราก้อขี่มอไซ  แต่ไอเด็กบ้ามานออกมาจากกลุ่มเด็กเยอะๆที่กำลังเดินอยู่
    แร้วก้อถนนมาอีกฝั่งโดยไม่ได้ดูเรยว่ามีรถมั้ย  มานเรยชนกะรถกรุเข้าอย่างจัง
    แต่มันไม่เป็นไร  กรุสิเจ็บ  ล้มรถทั้งชุดพยาบาล
    ไปห้องฉุกเฉินรพ.  แม่งโคตรอายๆๆๆ ไหนจาหมอ  เห้อๆๆๆ
    พอหมอเห็นก้อถามทุกคนเร้ย  ไปทำไรมาล่ะเนี่ย
    แต่ดูเหมือนว่ากรุจาไม่เป็นไรมาก แค่ขาพลิกพันผ้าไว้ แต่เวลาเดินน่ะ
    โคตรเจ็บเรย  วันที่เกิดเหตุ แม่เรยไปรับกลับมาอยู่บ้าน
    ได้หยุดงานยาวเรย   ตอนแรกน่ะดีใจ
     
     
    พอเมือ่วานวันที่ 22 สิงหา หมอนัดตรวจ  ปรากดว่าเท้ามานบวมมากๆๆๆ
     
    แร้วเราก้อลงน้ำหนักที่เท้าไม่ได้เรย หมอเรยจับใส่เฝือกแบบอ่อนไว้
    เวลาเดินก้อต้องใช้ไม้สองอันช่วยเดิน
     
    เซ็งๆๆๆ  พยาบาลป่วยค้าบป๋ม
    ตอนขึ้นไปเขียนไปลาที่วอร์ด อายคนไข้ชิปเป๋งเรย พยาบาลป่วยซะแร้ว
    คราวนี้แทนที่จาได้กลับไปทำงาน ต้องหยุดยาวถึงสิ้นเดือนเร้ย
     
    ตอนนี้กรุเข้าใจคนที่เค้าเดินไม่ได้แร้วว่าเป็นไง
    ทรมานมากๆๆๆ จากที่ทำอารายได้เร็วๆ  นี่อาราย
     
    จาเข้าห้องน้ำก้อลำบากๆๆๆๆ  ขาเจ้ากรรมเวลามานนึกจาปวด ก้อปวดขึ้นมาเฉยๆ
    ลืมบอกไปสรุปว่าหมอบอกว่าเอ็นฉีก
     
    เบื่อมากๆๆๆๆๆอยากทำงานแร้ว  ขาดรายได้ไปหลายแร้วนิ
     
     
    14 October

    ไม่สบายอีกแร้ว

    ยิ้มแฉ่งเพิ่งกลับมาถึงบ้านเมื่อวันที่11อ่าค่า
    กลับมาก้อได้เรื่องเรย ไข้ขึ้น
    ขยิบตาฉี่แสบๆเป็นเลือด ด้วยคงไม่มีไรมากมั้งก้อกินน้ำไปเยอะๆยิ้มแฉ่ง
    อืม..ที่เป็นเลือดมานก้อหายไป
    แต่ซักพักไม่ไหวแระไข้ขึ้นด้วย ติดเชื้อแน่เรยกรุ
    บอกแม่ให้พาไปหาหมอ ก้อไปหาลุงหมอสมเกียรติอ่า
    ก้อไปเอายามากิน หมอบอกว่าเป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบ...กินไปได้สักสองวัน
    ตอนกลางดึกเริ่มมีอาการคร้าบพี่น้อง
     ขยิบตาขยิบตาขยิบตา
    กรุเป็นอารายเนี่ย นอนไม่ได้เรย กระสับกระส่าย
    เจ็บหน้าอก หายใจไม่ค่อยออก หายใจเร็ว เหนื่อยๆด้วย
    พอดีว่านอนกะแม่ไง พอเอามือไปโดนที่ตัวแม่
    แม่ก้อสะดุ้งตื่นขึ้นมาบอกว่าตัวร้อนมากเรย ให้ไปกินยาลดไข้
    ยิ้มแฉ่ง พอกินยาก้อค่อยหลับได้หน่อยยิ้มแฉ่ง
    รุ่งเช้าเหมือนจาดีขึ้นแต่เจ็บหน้าอกอยู่ ใจสั่นด้วย
    ใจเต้นเร็วมาก ไม่ไหวแร้วเป็นไรวะกรุ เรยโทรบอกให้ป๊าพาไปหาลุงหมออีกที
    ไปหาใครๆเค้าก้อว่าแพ้ยา...แต่ลุงหมอว่าไม่เป็นไรกินต่อได้
    พอตอนเย็นเเม่เลยพาไปหาน้ากิมที่เป็นเภสัช ยานี้เป็นกลุ่มซัลฟา
    คนที่แพ้ก้อจามีอาการหลายอย่างอาจเกิดขึ้นอย่างใดอย่างหนึ่งเช่น
    ผิดหวังตาพร่ามัว หายใจหอบเหนื่อย ใจสั่น มีผื่นขึ้นยิ้มแฉ่ง
    ยาที่กินชื่อclotrimozazoleเป็นยาฆ่าเชื่อชนิดหนึ่งอยู่ในกลุ่มซัลฟาน่ะค่า
    น้าเค้าเรยเปลี่ยนให้กินยากลุ่มquinoloneพวก norfloxacinอ่า
    งืมๆ
    เอามากินก้อไม่แพ้อาราย(หวังว่าคงไม่แพ้แร้วน้า)
    ถ้าคุณเคยแพ้ยาคุณจารู้ว่ามานทรมานมากนะ
    แต่วันนี้ก้อดีขึ้นนะ เมือคืนก้อยังคงลุกขึ้นฉี่ทุก2ชม.อ่า
    รำคาญเหมือนกันนะเนี่ย ไม่รู้เป็นไร
    หวังว่าไม่นานมันคงกลับมาเป็นเหมือนเดิม
    หัวใจสีแดงหัวใจสีแดงหัวใจสีแดง
    ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ
    เป็นห่วงค่า...
    ขยิบตา       ยิ้มแฉ่งยิ้มแฉ่ง
    01 September

    I'm back...2 hat yai

    ประหลาดใจ
     
    ง่วง
    กลับมาจากรพ.สตูลแร้วคับพี่น้อง
    เหอๆ รู้สึกว่าพออะไรเข้าที่เข้าทาง  ก้อต้องกลับหาดใหญ่ซะแระ
    ไอที่ว่าเข้าที่เข้าทางน่ะคืองานที่วอร์ดอ่าจ้า
    วันพฤหัสก่อนกลับบนวอร์ดยุ่งมาก เรียกว่าห้าสาว
    ไม่ได้เจอหน้ากันเรย  สองคนอยู่ในห้องคลอด
    อีกสองคนไปอยู่หลังคลอดแร้วก้อรับเด็ก
    สงสัยส่วนช้านรับใหม่...ไม่ใช่ง่ายๆนะจ๊ะสงสัย
    ไหนจาทำชาร์ท  ซักประวัติ  ติดเครื่องตรวจการหดรัดตัวของมดลูก
    ตรวจภายใน...อ๋ะจึ๋ย....อย่าตกใจไป
    เค้าตรวจเพื่อจาดูว่าใกล้จาคลอดรึยัง
    ปากมดลูกเปิดกี่ซม.แร้ว ถุงน้ำแตกรึยัง อารายเงี้ย...
    เส็ดแร้วก้อต้องโกนขนให้เค้าด้วยอ่า  คิดเอาเองแร้วกันว่า
    คนเค้าจาคลอดเนี่ยโกนตรงไหน  คงไม่คิดว่าขนจั๊กแร้นะ
     เขินอาย
    ตอนนี้มีเรื่องให้คิดมากมาย ว่ากรุจาเอายังไงกับชีวิตข้างหน้า
    อันที่จิงมันเหมือนกับมีคนขีดเส้นไว้แร้วว่าต้องทำพยาบาล
    ก้อเรียนมาน่าจาได้ใช้มันก่อนใช่มะ
    แต่ป๊า,,,ดันให้กรุเลือกอ่าจิ พยาบาลหรือว่าออกไปทำธุรกิจกะลุง
    เห้อคิดมะตก...แต่ตอนนี้ก้อคิดไดแร้วมั้ง
    คงเป็นพยาบาลแหละ   ทีนี้มานั่งคิดวอร์ด
    ว่ากรุจาอยู่วอร์ดอารายอีก...มานไม่รู้อ่า ยังไม่รู้ใจตัวเองเรย
    ของแบบนี้มะมีครายช่วยได้
    ขยิบตา
    มันอยู่ที่การตัดสินใจของเราแร้ว
    ก้อแค่มาบ่นให้ฟังเฉยๆ
    เพื่อนๆเป็นยังไงกันบ้างค้า
    คิดถึงๆๆน้า 
    สงสัย
    10 August

    อยู่บ้านแร้วค่า

    สเปซที่ร้าก....ขอโทดที่ไม่ได้มาอัพเป็นเดือนเรย
    เหอๆ..อยากอัพมากๆๆๆแต่มะมีเวลาแร้ว
    ตอนนี้อยู่บ้านเพิ่งกลับมาจากกทม.วันนี้เอง
    พอดีว่าไปช่วยงานแต่งงานของพี่แอนท์ง่ะ
    เพิ่งรู้นะว่างานแต่งงานเนี่ยมานยุ่งวุ่นวายดีแท้
     
    พี่แอนท์ถามว่าแร้วจิ๋งจาแต่งเมื่อไหร่...เหอๆ ถามไรตอนนี้เนี่ย
    ยางมะได้คิดเรยอ่าพี่...เรียนยางมะจบที
    แร้วจู่ๆพี่แกก้อตอบขึ้นมาว่า อีกสิบปีใช่มะ
    เราก้อเออออไป...ว่าคงงั้นมั้งพี่
    กลายเป็นหัวข้อที่ทำให้เรามานั่งคิดดูเล่นๆว่าจาแต่งเมื่อไหร่
    เอ...หรือว่าไม่แต่ง   เพราะไม่มีครายเอา 55555
    ช่างมานเหอะอนาคตยังไม่คิดที ไม่เครียด...(เฉพาะตอนนี้รึป่าววะที่ไม่เครียด)
    กลับมาบ้านก้อไม่พ้นเรื่องกิน...กินเยอะอย่างแรง
    อ้วนขึ้นอีกแร้ว
    เด๋วเปิดวันที่20นี้ก้อต้องไปฝึกงานที่สตูลแร้ว
    ไม่อยากไปเรยอ่า...ทามมายเที่ยวนี้ไปกันแค่5คนหว่า
    เหงาๆยังไงก้อไม่รู้   อาจารย์เนี่ยไม่รู้รึไงว่า5คนมันเหงา
    เหงาเพราะมะมีอาจารย์ด้วย  อิอิ...ล้อเล่นน่า
    ไม่รู้จิ  รู้แต่ว่าไม่อยากไป แต่ไปแร้วอาจจาสนุกก้อได้คายจาไปรู้
    เพื่อนๆเป็นยางไงกันบ้างก้อไม่รู้
    ได้ข่าวว่าสาวๆห้องช้านเค้าไปต่อขนตากัน
    คงจาสวยกันใหญ่แร้วเนอะ
    เหลือแต่ช้านนิ  อว้นดำๆๆๆๆ
    30 June

    homesick ka...

    ว้าว...มานผ่านไปแร้วสี่อาทิตย์ที่เราไปออกชุมชน
    สี่อาทิตย์ที่เราเปิดเรียนมา
    สี่อาทิตย์ที่เราทำงานๆๆๆเยอะมากๆ
    สี่อาทิตย์แร้วที่ห่างกับคนที่เราร้าก...คิดถึงๆๆๆรู้บ้างมั้ย
    อยากกลับบ้าน...ไม่รู้จาได้กลับเมื่อไหร่
    ถ้าอาทิตย์หน้าไม่มีงานอารายมากมาย...จากลับบ้านแร้วน้า
    วันอังคารนี้เค้าก้อจาส่งมอบงานให้ชุมชนกันแร้ว
    ตอนนี้ก้อวุ่นๆกับการเตรียมส่งมอบงานกันอยู่
    ปวดหัวจัง...ไม่ค่อยสบายอ่า
    คิดถึงม่าม๊า น้อง ป๊า ยาย
    คิดถึงคนแถวนู้น...เมื่อไหร่จาได้เจอกันอีกเนี่ย
     
    22 June

    สามอาทิตย์แร้วเหรอ

    สวัสดี สเปซที่ร้าก...คงจาเหงาล่ะสิ
    ที่เจ้าของมะได้มาอัพซะนานเรย...ไม่มีครายมาบ่น/ระบายอารายลงในนี้
    เอาเป็นว่าวันนี้เป็นโอกาสดี ขอบ่นหน่อยแร้วกันเนอะ
     
    อาทิตย์ที่สองขอบอกว่าเหนื่อยมากๆๆๆๆมันเหนื่อยใจด้วยกายด้วยอ่า
    เหนื่อยกับอาจารย์ที่ไม่รู้ว่าจายังไงกันแน่
    ไม่มีวันไหนที่ตื่นนอนขึ้นมาแร้วไม่เมื่อยตัวเรย เหมือนจาไม่สบายทุกวัน
    อาทิตย์นี้ก้อเหนือ่ยขึ้นกว่าเดิมอ่านะ
    วันจันทร์ประชุมกับหมู่บ้าน อบต. สอ.
    เพื่อหาโครงการที่เค้าอยากให้เราทำและเป็นปัญหาที่ต้องแก้ไข
    สรุปว่าได้โครงการแยกขยะ เพราะชาวบ้านหมู่นี้เค้าเผาขยะกัน100%
    ไม่มีการแยกขยะด้วย บางคนพลาสติกก้อเผา
                  
    จิงๆอบต.เค้าก้อคิดจาทำโครงการขึ้นมาตั้งนานแร้วแต่ไม่ได้เริ่มซักที
    สุดท้ายโครงการนี้ก้อเกิดขึ้นมา...วันพุธเราก้อต้องไปประชาสัมพันธ์
    โครงการที่กองทุนหมู่บ้าน...เหนื่อยนะ มันต้องเตรียมหลายอย่าง
    เรามีเวลาแค่วันเดียวในการเตรียมตัว
    วันพฤหัสเราก้อต้องเยี่ยมบ้านอีก...ไหนจาเรื่องติดต่อโรงเรียน
    เพื่อจาเข้าไปจัดกิจกรรมในวันจันทร์หน้า เหนือ่ย่ว่ะ
    พอดีว่าเราอยู่ฝ่ายประสานงาน ด้วยแหละ เหนือ่ยหน่อย
    วันอังคารก้อต้องทำโครงการที่ตลาดนัดในหมู่บ้านอ่า
    กลุ่ม อื่นน่ะเค้าจัดโครงการเเค่วันเดียว
    เรานี่จัดกันตั้งสามวัน แร้วก่อนหน้านี้ที่ไม่ใช่โครงการของเราอ่า
    เรากอ้ต้องไปช่วยเค้า...เหนื่อยมากๆๆ
    พอดีว่าอาจารย์ของเราเค้าเป็นเจ้าแม่ชุมชนอ่า เข้ากะชาวบ้านดี
    เข้าถึงชาวบ้าน ทางหมู่บ้านอยากได้อะไร อาจารย์ก้อจามาบอกให้เราทำ
    แต่ใช้คำพูดแบบว่า เราน่าจะทำ...อันที่จิงเค้าจาให้เราทำนั่นแหละ
     
    บ่นแค่นี้กอ่นแหละเนอะ
    ตอนนี้โทรมสุดๆๆ นอนน้อย แต่ก้อชินแร้ว
    ว่างเมื่อไหร่ขอนอนแร้วกัน
    คิดถึงแม่ อยากกลับบ้าน แต่ไม่มีเวลาจาได้กลับเรย
    เดือนนึงแร้วอ่าที่ไม่ได้กลับบ้าน
    ตอนเค้าไม่เปิดเทอมทีเราก้อต้องมาอยู่นี่ก่อนเป็นอาทิตย์
    เห้อ...คิดถึงๆๆๆอ่า
      
    08 June

    ผ่านไปแร้วหนึ่งอาทิตย์

    วันนี้ก้อวันศุกร์แร้วสินะ...เหนื่อยจังเรยกับหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา
    เมื่อวานน่ะต้องไปเดินรณรงค์ในหมู่บ้านเรื่องการป้องกันไข้เลือดออกน่ะ
    แร้วแบบว่ามานต้องมีการตีกลองยาวไรเงี้ยด้วย...เราก้อเอากะเค้าด้วยคน
    ตีเป็นนะจะบอกให้..แต่เเม่งกลองโคตรหนักอ่ะ...แร้วต้องเดินรอบหมู่บ้าน
    ร้อนก้อร้อน..พอขากลับดันฝนตกใส่อีก
    กลับมาถึงห้องอาบน้ำ...แร้วกะว่าจานอน แต่ก้อมะได้นอนอ่า
    ต้มมาม่ากินเส็ดก้อลงไปดูเค้าว๊ากน้องอ่า...ก้อหนุกดี
    เมื่อคืนนอนตอนสี่ทุ่มกว่าๆได้มั้ง
    เมื่อเช้าตื่นเจ็ดโมงแร้วอ่า
    ตื่นมาด้วยความปวดเมื่อยทั้งตัวเรย...ต้องรีบอาบน้ำแร้วค่า
    มีเรียนแปดโมงนะคะ...วาทิตรัตน์ไปสายอีกตั้งแต่วันแรกแร้ว
    สายไปสิบนาทีอ่า เข้าไปเนี่ยอาจารย์สอนแร้วอ่า..งง..อธิบายประมวลรายวิชาเร็วจัง
    ก้อนั่งเรียนไปจนถึงสิบโมง...แร้วเปลี่ยนไปเรียนอีกวิชานึงซึ่งวันนี้น้าเราสอนอ่า
    อืม...ก้อหนุกดีอ่า มานเป็นวิชาการดูแลเบื้องต้นอ่า
    ก้อแบบว่าให้วินิจฉัยแยกโรคไง...ก้อต้องซักประวัติไปเรื่อยๆ
    แร้วสุดท้ายก้อบอกว่าโรคอาราย ให้ยาอาราย หนุกดีๆๆ
    ตอนบ่ายอาจารย์วิชาบริหารขอเลื่อนไปเรียนบ่ายโมง...ได้ค่าไม่มีปัญหา
    แต่สุดท้าย..จิ๋งนอนอยู่ห้องอ่า ตื่นอีกทีตอนเค้าเลิกเรียนแร้ว
    ปิ๊กบอกว่าจิ๋งกะดีมานนอนหลับสนิทมากๆๆๆๆๆสงสัยว่าเราจาเหนื่อยมากๆๆๆ
    ตื่นมาปรากฏว่าเค้ามะประชุมกลุ่มชุมชนแระ..เลือนเป็นพุ่งนี้เช้า
    เราเรยไปหาที่รักเรา...มานมาจากกทม...
    เหอๆ...อย่าเข้าใจผิดน่ะ ที่รักเพื่อนก้อเหมือนที่รักเรานั่นแหละ
    อ่อ...ก้อเอก แฟนเอน่ะ  มานคิดถึงเรยลงมาหาเอ
    น่ารักดีจังเรยเนอะ...
    ขอบคุณความห่างไกลที่ทำให้ฉันคิดถึงเทอ...
    04 June

    เปิดเทอมวันแรก

    วันนี้เปิดเทอมวันแรกคร่า...
    ตื่นก้อไม่ได้เช้าเหมือนขึ้นวอร์ดอ่านะ เพราะมานต้องไปที่ห้องตอนแปดโมงครึ่ง
    ตื่นเต้นๆ...ตื่นมานี่กรุปีสี่แร้วเหรอ แก่สุดๆ
    ก้อไปเข้าปฐมนิเทศชุมชน เส็ดแร้วเค้าก้อพาไปที่อำเภอคลองหอยโข่ง
    ไปพบท่านนายอำเภอ สาธารณสุขจังหวัด พอตกบ่ายก้อพบอบต.แร้วก้ออาสาสมัคร
    วันนี้ฟังๆๆๆๆๆอย่างเดียว...จาหลับแร้ว...ร้อนโคตรๆ
    โดยเฉพาะที่อบต.อ่า ได้เราก้อดีจายนะ..เห้ยได้นั่งห้องแอร์เว้ย
    แต่ขอโทษ ร้อนยิ่งกว่าไม่ได้อยู่ห้องแอร์อีก...แอร์มานเสียล่ะมั้ง เรยซวยไป
    ได้อยู่กับอาจารย์ผจงศิลป์อีกแระ...อาจารย์ที่โคตรจาแอคทีฟ
    แร้วมานก้อต้องโคกันกับอีกกลุ่มนึงของอาจารย์อุดม...ซึ่งแอคทีฟไม่แพ้กัน
    โอยจาบ้าตาย...งานเยอะสุดๆๆๆๆนี่ขนาดวันแรกไม่มีไรมากนะ
    อาจารย์ทั้งสองท่านก้อน่ารักอ่านะ...ไม่มีอารายแร้ว..ก้อยังจาสรรหามาให้อีก
    ให้เขียนว่าวันนี้ได้อารายบ้าง...ความรู้สึก...เหอๆ อาจารย์มาอ่านในสเปซหนูจิ
    อิอิ...
    คิดถึงๆๆๆๆๆครายบางคนจิงๆนะ
    คิดถึงจิงๆเมื่อไหร่จาได้เจอกันอีกล่ะเนี่ย
    30 May

    ไปรับน้อง

     
     
     หุหุ...วันนี้ดิช้านต้องตื่นตั้งแต่เช้าค่า ตีห้าครึ่งมั้ง
    ก้อตื่นไปรับน้องอ่าค่า...ฝ่ายพยาบาลน่ะ
    วันนี้แปลกประหลาดมหัศจรรย์มีคนโทรมาปลุกด้วยอ่า
    แต่คือว่า...จิ๋งก้อตื่นก่อนหน้านั้นแร้วอ่านะค้า
    ยังไงก้อขอบคุณค่า..แหมอุตส่าห์ตื่น..ขึ้นมาโทรหา
    ทั้งๆที่จิงๆแร้วเป็นคนที่ไม่ตื่นเช้าเอาซะเรย...อึ้งอ่า ทำได้ด้วยเหรอ
    ไม่เม้าส์แระ..ก้อเค้านัดที่หน้าลานพระบิดาหกโมงครึ่ง
    แต่ไปถึงก้อเจ็ดโมงอ่า รอปิงกะบุศอยู่...เรากะดีน่ะพร้อมตั้งนานแร้ว
    กว่าจาได้ออกไปจากมอ.อ่า เก้าโมงได้มั้ง
    เราไปกะน้องๆมุสลิมอ่าที่โรงเรียนบ้านโคกเมา อารายซักอย่างแหละ
    ไปก้อนั่งๆๆๆๆเม้าส์อย่างเดียวไม่ทำไร เพราะว่าน้องๆแข็งแรง
    ไม่ค่อยเป็นอาราย...ก้อดีแร้วล่ะค่า
    ขำง่ะน้องๆโรงเรียนนี้ทำยังกะพี่ๆเป็นดารา เที่ยวมาขอเบอร์อยู่ได้
    ไอปอนด์นี่น้องรุมเยอะแยะมากมาย
    ถามน้องเค้าแร้วนะว่า...ครูให้ทำเหรอ...น้องบอกว่าไม่ๆๆๆ
    ก้ออยากได้เฉยๆ...เหมือนเด็กๆอ่านะ แข่งกันว่าครายได้เยอะที่สุด
    ถามว่าน้องเอาไปแร้วน้องจาโทรหา...น้องเค้าว่าเค้าน่ะมีโทรสับส่วนตัวอ่าพี่
    ก้อขำๆกันไป...ส่วนน้องที่ขอเบอร์เรา...เราก้อให้เบอร์...ไป
    อิอิ...ไม่รู้เด็กๆเที่ยวโทรหาบ้างมั้ย...555อย่าโกรธล่ะ
    แค่อยากแกล้งง่ะ...แต่นอ้งๆเค้าคงไม่โทรหรอก
     
     
     อันนี้เป็นรูปท้องฟ้าในตอนเช้าหน้าลานพระบิดาอ่า
     

     

    กลับมาถึงห้องก้อบ่ายสองได้มั้ง...กว่าจาได้นอนก้อบ่ายสามอ่า

    พอดีว่าพี่รหัสของดีที่ทำงานที่ICU medมา เรยถามๆพี่เค้าไว้บ้างน่ะ

    คุยกะพี่เค้าเส็ด...เรากะดีก้อหลับกันเป็นตายเรย

    เราตื่นอีกทีก้อหกโมงเย็นอ่านะ...นอนเยอะเจงๆเรยเราเนี่ย

    ส่วนนู๋ดีก้อตื่นมาก่อนเราอีก มารีดผ้ามั้ง...เห็นแว๊บ

    โอ้...วันนี้ตุลาการเค้าประกาศผลยุบพักช่ายมะ

    งืมๆ...มีคนเค้าเลือดรักชาติแรงอ่านะ แหมตั้งใจฟังซะ

    เออ...ก้อดีแร้ว ไม่ได้ว่าอาราย คิดถึงๆๆนะ

    27 May

    ....

    จำได้รึป่าวเนี่ย...
    มานชื่อแกนดัฟ  มานคือตัวป่วนของเรา
    มานเป็นอุปสรรคของครายบางคนด้วยช่ายมะ...อิอิ 
    26 May

    เพิ่งเข้าใจ

    เห้อ....ก้อเพิ่งจาเข้าจายอ่านะ ว่าคนที่เค้ารักกันแร้วอยู่ไกลกันมันเป็นยังไง
    มันรู้สึกกันยังไง วันนี้วาทิตรัตน์รู้แร้วคร่า
    บอกได้คำเดียวว่าคิดถึง...
    ต้องเจอกันตัวเองแร้วจารู้สึก....
    แต่มะเป็นไร ก้อแค่ระยะทางน่ะ มานไม่ทำให้ใจเราไกลกันซะหน่อย จิงมะๆ
    ตอนนี้กลับมาที่บ้านแร้ว แต่พุ่งนี้ก้อคงไปหาดใหญแระล่ะ
    คิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะ จาเปิดเทอมแร้ว..
    แอบกลับไปที่หอเจอเพือ่นๆหลายๆคนแร้ว
    แต่ละคนแหมๆ ตุ้ยนุ้ยกันซะ  เพิ่มกันคนละสองสามโล
    จุ๋งจิ๋งก้อไม่แพ้กันคร่า สามโลเรยคร้าบ
    แต่ต้องลดแระๆๆๆเดือนนึงให้ได้สามโลอ่า
    จาทำได้มั้ยหว่า  ต้องได้จิ ไม่ได้กรุจ่ายตังค์อีก
    มีคนเค้าท้าไว้...คอยดูนะ จาผอมให้ดู
    24 May

    ดีจายจาง...

    ตอนเน้กรุอยู่หอคนเดียว...เหงาชิปเรย
    วันนี้ไปอัดเสียงมาแระ แม่งให้กรุไปแต่เช้า...
    สรุปว่ากรุได้อัดตอนบ่ายสาม..รูปก้อไม่ได้ถ่ายเพราะว่าทุกคนไม่พร้อม
    ที่บอกไม่พร้อมเพราะว่าไม่ได้โบ๊ะกันมา..แร้วก้ออ้วนๆกานท้างน้านเรย
    อัดเสียงปายสามรอบได้มั้ง สรุปว่ารอบที่สามง่ะ ดีสุดแระ
    พออัดเสียงเส็ดก้อกลับมาห้อง
    ก้อมานั่งเป็นโดดเดี่ยวผู้น่าร้ากอยู่นิ....(แหวะๆน่ารักด้วยเหรอว้า)
     
    เมื่อคืนมีคนทำให้กรุนอนดึกอ่า
    กว่ากรุจาได้อาบน้ำ...กรุต้องไปนั่งอ่านบล๊อกของคนขี้เหงาอยู่
    แร้วก้อเขียนอารายให้เค้าอ่านหน่อย
    ไปนั่งใส่เพลงให้..ไปหาcustom html ซึ่งกรุลืมไปแร้วว่าเอามาใส่ยางงาย
    แอบเปลี่ยนthemeสเปซเป็นสีชมพู(ขอโทดที่ทำไปโดยไม่บอกก่อน..)
    ทำslideให้  เปลี่ยนชื่อเว้บเพจเป็น Love Is all AroUnd U
    อยากบอกว่ากรุตั้งใจทำนะ
    อยากให้เค้าเห็นแร้วยิ้มได้อ่า...ขอบคุณที่ร้ากกัน
    ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งกันแม้ว่าจะมีปัญหา
    วันนี้รู้แร้วว่าเทอมีค่าเจงๆ...
    อุ้ย..กรุแอบน้ำเน่าไรไปวะ
    ส่วนเรื่องผู้ชายคนอื่นๆง่ะ มะต้องกลัวนะ
    ไม่ต้องกังวล...เป็นเพื่อนกันทั้งนั้นนะ
    ไม่อยากทำให้เทอเสียใจ รู้ไว้ด้วย
    จาร้ากเทอให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
    อย่าขี้หึงนักนะ..อิอิ
    ในที่สุดเค้าก้อบอกกรุมา...ดีจายจัง
    กรุรอมานานแระว่าเมื่อไหร่จาพูดซํกที
    สงสัยว่าต่อมความกล้าเพิ่งจาทำงาน...555
    ขอโทดที่มารู้ทีหลังว่าพยายามจาพูดหลายทีแร้ว
    แต่กรุทำให้เสียบรรยากาศ...กรุทำเล่นไปซะหมด
    ก้อคนมานก้อเขินๆง่ะ เข้าจายหน่อยจิ
    ก้อผู้หญิงนะ...เป็นผู้หญิงแระ..อิอิ
    คิดถึงนะค้า.....ปากบอกว่าเกลียด
    แต่จิงๆแร้ว.... ปายคิดเอาเอง
    อิอิ..บายใจเว้ยได้แกล้งคนแก่แระ
    21 May

    ALL iS LovE..

    ทั้งหมดคือ...รัก
     
      
    ไม่จำเป็นว่า...คุณทั้งสองต้องเดินไปในเส้นทางเดียวกัน
    ไม่จำเป็นว่า...คุณต้องเห็นดีเห็นงามไปด้วยเสียทุกอย่าง
    ไม่จำเป็นว่า...คุณต้องมีส่วนร่วมในความฝันของเขา
    ไม่จำเป็นว่า...คุณต้องเสียสละตัวเองส่งเขาให้ถึงฝั่ง
    และไม่จำเป็นเลย...ที่คุณต้องทำทุกอย่างเพื่อเขา
    แต่มันจำเป็นอย่างยิ่งที่คุณต้อง......
    คิดถึงเขาเสมอในทุกๆวัน
    โอบกอดเขาเบาๆให้เขารู้ว่ายังมีคุณอยู่ข้างๆ
    บอกรักแทนความหมายทั้งหมดในใจที่มี
    และเติมเต็มซึ่งกันและกัน
    รักแท้...มีอิสระดังนกโบยบิน
    รักแท้...ไม่ต้องการคำนิยามใดๆ
    รักแท้...จะค่อยๆเติมโตอย่างสวยงาม
    รักแท้...สามารถดูแลตัวเองได้
    รักแท้...ไม่มีวันหมดไป แต่แค่เปลี่ยนไปตามสถานะที่ควรจะเป็น
    อย่าพูดว่า...ฉันไม่รักเธออีกแล้ว ถ้าหากคุณยังทำใจไม่ได้
    อย่าถอดใจ...ถ้าคุณยังรู้สึกทนได้
    อย่าบอกลา...ถ้าคุณยังมองเห็นหนทางที่สามารถเดินต่อไปด้วยกัน
    อย่าบอกว่าคิดถึง...ถ้าคุณไม่ได้คิดถึง
    อย่าบอกว่ารัก...ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกรัก
    อย่าบอกว่าห่วงใย...ถ้าเพียงเพราะต้องบอกไปเพราะความเคยชิน
    และสุดท้าย......
    อย่าเสียใจ....ถ้าคุณได้ตัดสินใจดีแล้ว
    18 May

    เคยสงสัยมั้ย

    บ่อยครั้งเคยสงสัยว่า . . .
    ทำไมเราถึงเลือกที่จะบอก . . . รัก . . . คนหนึ่ง
    ในขณะที่อีกคน กับบอกแค่ว่า . . . รู้สึกดีๆ

    ใครคนหนึ่ง . . . เคยบอกไว้ว่า
    ความรู้สึกดีๆ มันมีอณูที่เล็กกว่า ความรัก
    มันสามารถแทรกซึม ผ่านช่องว่างของหัวใจ
    . . . เติมเต็มสิ่งที่ขาดหายได้ . . .

    มันคล้ายกับ เมล็ดพันธุ์เล็กๆของ ความรัก
    รดน้ำพรวนดิน ใส่ปุ๋ย ให้แสงแดดที่พอเหมาะ
    เอาใจใส่ ดูแล ทะนุถนอม สักวันเมล็ดพันธุ์นั้น
    . . . จะเติบใหญ่กลายเป็น . . . "ต้นไม้แห่งความรัก"

    มันเป็นความรู้สึกที่มากกว่าชอบ  . . .  แต่ไม่ใช่รัก
    และมีแนวโน้มว่า . . . จะพัฒนาต่อไป . . .

    ในขณะเดียวกัน . . .
    เรารักใครหนึ่งคนอยู่แล้ว  . . .  แต่กับรู้สึกดีๆ กับใครอีกหลายคน
    นั่นคืออะไร?

    เหตุผลนะเหรอ  . . .  เพราะโลกนี้ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ
    คนหนึ่งคนไม่สามารถเป็น และให้ทุกอย่างๆ ที่เราต้องการได้
    คนที่รัก . . . อาจไม่ใช่คนๆ เดียวที่เข้าใจเรา
    คนที่รัก . . . อาจไม่ใช่คนๆ เดียวที่ใส่ใจเรา
    คนที่รัก . . . อาจไม่ใช่คนๆ เดียวที่เชื่อใจเรา

    เมื่อมีใครมาเข้าใจ ใส่ใจ เชื่อใจ มีหรือจะไม่รู้สึกดี
    หัวใจก็ย่อมไหวเอน . . . เชื่อเถอะว่าเป็นทุกคน
    . . . ถ้าไม่โกหกตัวเอง . . .

    ความรู้สึกดีๆ . . . อาจเกิดขึ้นกับใครบางคนในช่วงระยะใด
    เวลาหนึ่ง อิ่มใจ สุขใจ ประทับใจ อยู่ใกล้แล้วมีความสุข

    ในขณะที่ความรัก . . . เกิดจากความผูกพันทางใจ สุข ทุกข์
    เราร่วมรับรู้ ไม่ใช่แค่ระยะเวลาช่วงใดช่วงหนึ่งเท่านั้น

    ในเมื่อโลกนี้ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ . . . เราเองก็ไม่สมบูรณ์แบบ

    ขอเพียงยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบ...ของกันและกัน

    ความรู้สึกดีๆ . . . อาจเกิดขึ้นกับใคร ตอนไหน เมื่อไหร่ก็ได้
    แต่ความรัก . . . มันเกิดจากกระบวนการซับซ้อนของหัวใจ
    ต้องใช้เวลาในการถักทอ สายใยเบาบางนั้นขึ้นมา

    มันอาจเป็นความรู้สึก . . . พิเศษๆ ละม้ายคล้ายกัน
    แต่ ในเชิงความหมาย แตกต่างแน่นอน. . .

    14 May

    jealousy girl

     
     
    วันนี้มาทำงานทันเวลาอ่าค่า...ทั้งๆที่ออกจากบ้านเร็วกว่าเดิม
    แต่ก้อมาถึงเวลาเดิม แปดโมงพอดี
    ก้อแบบว่าวันนี้เด็กๆเค้ารร.เปิดกันแร้วช่ายมะ
    รถมานเรยติดเป็นธรรมดา
     
    อิจฉาคนที่เค้ามีคู่จางเรยเนอะ....
    เค้าได้มีHappy anniversaryกันไปแร้ว...
    ดีจางเรยที่มีความสุขกัน
    แร้วเราล่ะ...บางครั้งก้ออยากจะมีแบบนั้นบ้าง
    แต่นึกอีกทีก้อกลัว...กลัวต้องเจ็บแบบเดิม
    อย่างนั้นก้ออยู่ไปแบบนี้แหละจิ๋งเอ้ย
    มานคงจาดีที่สุดแร้ว
    เราไม่ได้ต้องการอะไรมากมายจากความรัก
    ไม่เคยคาดหวังอะไรกับมัน
    ทุ่มเทให้กับมานมากไป จนในที่สุดก้อต้องเสียใจแบบนี้
    เราแค่ต้องการใครซักคนที่เข้าใจเราจิงๆ ทำเพื่อเราได้โดยไม่ได้หวังอะไร
    ดูแลเราได้ แค่นั้นเราก้อพร้อมที่จะให้ความรักเค้าแร้ว
    แร้วเมื่อไหร่ล่ะ...ที่เราจาได้เจอกับคนๆนั้นซักทีเน้อ
    คงต้องรอๆๆๆๆๆ
     
    <<<<miss mama and my sis and also my grandmom>>>
    Miss All 4th year PSU nursing students..See u soon.
    Waiting for someone who I can rely on...
    may b u"""or"""U
    เราเป็นคนปากแข็งเหรอ????
     
     
    11 May

    12 sign when u fall in love

      
     
  • 12 signs your falling in love

    12. You'll read his/her txts over and over again...
    11. You'll walk really really slow while you're with him/her...
    10. You'll pretend 2 be shy whenever you're with him/her...
    9. While thinking bout him/her...your heart will beat faster and faster...
    8. By listening to his/her voice...you'll smile for no reason.
    7. While looking at him/her..you cant see the other people around you...you can only see that person...
    6. You'll start listening to SLOW songs.
    5. He/She becomes all you think about
    4. You'll get high just by their smell...
    3. You'll realize that you're always smiling to yourself when you think about them..
    2. You'll do anything for him/her...
    1. While reading this, there was one person on your mind the whole time.....
  • 08 May

    ....

    หวัดดีทุกคน...
    วันนี้กลับมาทำงานแร้วคร่า....มาทันเวลาด้วยล่ะ
    อีกห้านาทีแปดโมง
    เมื่อวานไม่ได้มาทำงานคร่า..มะสบาย
    ปวดหัวโคตรๆๆๆ คงเป็นเพราะเมื่อวันก่อนตากฝนล่ะมั้ง
    พอดีว่าต้องไปส่งน้องสาวที่บ้านที่อ่อนนุชอ่า
    แร้วฝนมานก้อตกแต่มานก้อต้องรีบกลับบ้าน
    พอฝนซาก้อเรยเดินตากฝนกันไปอ่า
     
    เมื่อคืนไอเจิดโทรมาชวนไปดูspiderman
    ดีนะที่เรามะดูที เรยไปกะแกได้
    แต่วันนี้เอกะเอกคงไปด้วยมั้ง
    เอ....เเร้วกานจาไปด้วยมั้ยว้า ไม่เห็นโทรมาเรย
     
    เมื่อคืนครายไม่รู้โทรมา...เรามะรับอ่า
    สองสามรอบได้มั้ง..ปรากดว่าเป็นเทอๆๆๆๆ
    ที่ว่าเราว่าหลายจายอ่า...เออ
    แร้วจาโทรมาทำเพือ่ไรเนี่ย..มะเข้าจายเรย
    เอาเหอะๆ...ถ้าอยากจาคุยก้อโทรมาตอนกลางวันสิคะ
    คนเค้าจาหลับจานอนรู้บ้างมั้ยเนี่ย
     
    PS>>>สำหรับครายบางคน...เรารู้แร้วว่าเทอแคร์เค้ามากจิงๆ
    เทอไม่ต้องทำแบบนี้ก้อต้องนะ คราวหลังเทอก้อบอกเรามาตรงๆจิ
    มานเสียความรู้สึกว่ะที่เทอทำแบบนี้ ถ้าเทอไม่อยากให้เราเม้นเทอก้อบอกสิ
    ขอโทด...ที่อาจทำให้เทอกะเค้าทะเลาะกัน
     
     
     
     
    04 May

    อารายกันวะ

    แบบว่าคือว่าตอนนี้มาทำงานที่ออฟฟิศลุงแร้ว
    เมื่อวานก้อมาสาย...เค้าเข้างานแปดโมง
    วาทิตรัตน์มาเก้าโมงค่า...บ้าจิง
    รถมานติด...ข้ออ้างเดิมๆของคนกรุง(ทำว่าเป็นคนกรุงซะแระ...แหวะ)
    ก้อมานจิงนี่หว่า ฝนก้อตก รถก้อติด
    จากลาดพร้าวมาบางนาสองชม.กว่าๆค้าบป๋ม
    วันนี้เอาอีกแระ...สายอีกแระมา8.45น.
    วันนี้โหนรถเมล์ตลอดเรยจากบ้านมาซีคอนน่ะ
    เห้อๆๆๆคนโคตรเยอะ เบียดกันเข้าไป
    รู้ก้อรู้ว่าขึ้นมะได้เเร้ว...กระเป๋ารถเมล์ด่าแร้วมานก้อยังจาขึ้น
    ก้อทำไงได้คนมานก้อรีบๆกันทั้งน้านแหละเน้อ
    เย้ๆๆๆพุ่งนี้วันเสาร์แระ จาได้นอนตื่นสายบ้าง
     
    มิซๆทุกคนนะจ๊ะ
     
     
    PS.สำหรับครายบางคนที่สงสัยนะคะว่าอารายคือคอลลูเกต(ย้ำคอลลูเกตมะช่ายคอลเกตเว้ย)มานก้อคือ
    กระดาษลูกฟูกอ่านค่า ที่เค้าเอามาทำลังกระดาษอ่า 
    ส่วนไดคัทคือไรเหรอ...เออ...ก้อคือแบบเเม่พิมพ์ที่เราจาเอาไปทำกล่อง
    โดยจามีเลเบลสวยงาม..รูปที่เราอยากใส่ในสินค้าอ่า
    ไม่รู้จาเข้าใจมั้ย ไม่เข้าใจก้อโทรมาที่บริษัทแร้วกันนะ เด๋วให้คุยกะพี่เค้าเรย
    เหอๆ
    01 May

    ทำงานค่า

    สวัสดีเพื่อนๆท้างหลาย เป็นยังไงกันบ้างค้า
    เหอๆ ตอนนี้เราอยู่กทม.แหละ
    วันนี้ฝนตกอ่าเซ็งๆๆๆๆๆ
    ขึ้นมาทำงานเที่ยวนี้เหนื่อยอ่า
    อันที่จิงออกจาน่าเบื่อหน่อย แต่ก้อดีกว่าอยู่บ้าน
    ทำงานหาตังค์ดีก่าค่า....
    แต่ตอนนี้เอาไปช้อปหมดแระ
    จุ๋งจิ๋ง....เหอๆ มะเคยเก็บตังค์ได้กะเค้าเรย
    คือว่าเราไปทำงานกะลุงอ่านะ
    ออกบู๊ทที่ไบเทค บางนา เป็นงาน
    pack print international exhibition
    เหอๆ สองวันเเรกคนเยอะว่ะ
    โดยเฉพาะต่างชาติ แม่งสปีคกันหนุกหนานนิ
    แต่เราก้อไม่ได้รู้รายละเอียดอารายมาก
    แต่อยู่ไปก้อเริ่มรู้จักอารายมากขึ้น
    จากไม่รู้ว่าอารายคือคอลลูเกต
    อารายคือไดคัท
    ตอนนี้รู้แร้วค่า
    คิดถึงเพื่อนๆจางเรยค่า.....
    ตอนนี้ยังอ้วนอยู่เหมือนเดิม
    น้ำหนักที่ได้จากการไปมาเลยังไม่ลดลงไปเรย
    ทำไงดีเนี่ย เจอครายก้อว่าอ้วนๆๆๆๆๆ
    วันนี้ไปเจอพี่มอสก้อว่าอ้วนๆๆๆ
    เหอ้ๆ...ครายก้อได้ช่วยที
    22 April

    อยู่บ้านค่า

    สวัสดีเพื่อนๆท้างหลาย คิดถึงกันบ้างมั้ยเนี่ย

    ไม่ได้มาอัพหลายวันแระ เบือ่ๆเซ็งๆอยู่บ้านมะมีไรทำ

    ไม่กี่วันก้อคงหายเบื่อหายเซ็งแระ ก้อจาไปกทม.แระ

    ไปกะน้องสาวสุดเลิฟ....สองพี่น้องผจญภัย

     อันที่จิงเราไปทำงานที่บริษัทลุงอ่านะ ไม่รู้จาเป็นไง

    เอาใจช่วยด้วยเด้อ