watittarat's profile׺°”˜`”°º×WhÈ®ê Is tHë L...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
׺°”˜`”°º×WhÈ®ê Is tHë L¤Vë?׺°”˜`”°º×ËvËry IlL hÄs iTs PiLl....So DoN't GiVe uP Na August 23 ขาเดี้ยงค้าบพี่น้องห่างหายจากสเปซไปเกือบปี
วันนี้ได้ทีกลับมาเขียนอะไรระบาบหน่อย
กลับมาอ่านของเก่า ล่าสุดที่เขียน กรุก้อป่วย
นี่กรุก้อป่วยอีกแร้วเหรอ คือว่าวันที่18สิงหาง่ะ
กะลังขับรถจาไปขึ้นเวรบ่าย แร้วพอดีว่ามานตรงกับงานมอ.วิชาการ
เด็กเยอะมากมาย ถนนหน้าหอเลนหนึ่งให้เด็กๆเดิน
อีกเลนเราก้อขี่มอไซ แต่ไอเด็กบ้ามานออกมาจากกลุ่มเด็กเยอะๆที่กำลังเดินอยู่
แร้วก้อถนนมาอีกฝั่งโดยไม่ได้ดูเรยว่ามีรถมั้ย มานเรยชนกะรถกรุเข้าอย่างจัง
แต่มันไม่เป็นไร กรุสิเจ็บ ล้มรถทั้งชุดพยาบาล
ไปห้องฉุกเฉินรพ. แม่งโคตรอายๆๆๆ ไหนจาหมอ เห้อๆๆๆ
พอหมอเห็นก้อถามทุกคนเร้ย ไปทำไรมาล่ะเนี่ย
แต่ดูเหมือนว่ากรุจาไม่เป็นไรมาก แค่ขาพลิกพันผ้าไว้ แต่เวลาเดินน่ะ
โคตรเจ็บเรย วันที่เกิดเหตุ แม่เรยไปรับกลับมาอยู่บ้าน
ได้หยุดงานยาวเรย ตอนแรกน่ะดีใจ
พอเมือ่วานวันที่ 22 สิงหา หมอนัดตรวจ ปรากดว่าเท้ามานบวมมากๆๆๆ
แร้วเราก้อลงน้ำหนักที่เท้าไม่ได้เรย หมอเรยจับใส่เฝือกแบบอ่อนไว้
เวลาเดินก้อต้องใช้ไม้สองอันช่วยเดิน
เซ็งๆๆๆ พยาบาลป่วยค้าบป๋ม
ตอนขึ้นไปเขียนไปลาที่วอร์ด อายคนไข้ชิปเป๋งเรย พยาบาลป่วยซะแร้ว
คราวนี้แทนที่จาได้กลับไปทำงาน ต้องหยุดยาวถึงสิ้นเดือนเร้ย
ตอนนี้กรุเข้าใจคนที่เค้าเดินไม่ได้แร้วว่าเป็นไง
ทรมานมากๆๆๆ จากที่ทำอารายได้เร็วๆ นี่อาราย
จาเข้าห้องน้ำก้อลำบากๆๆๆๆ ขาเจ้ากรรมเวลามานนึกจาปวด ก้อปวดขึ้นมาเฉยๆ
ลืมบอกไปสรุปว่าหมอบอกว่าเอ็นฉีก
เบื่อมากๆๆๆๆๆอยากทำงานแร้ว ขาดรายได้ไปหลายแร้วนิ
October 14 ไม่สบายอีกแร้ว เพิ่งกลับมาถึงบ้านเมื่อวันที่11อ่าค่ากลับมาก้อได้เรื่องเรย ไข้ขึ้น
 ฉี่แสบๆเป็นเลือด ด้วยคงไม่มีไรมากมั้งก้อกินน้ำไปเยอะๆอืม..ที่เป็นเลือดมานก้อหายไป
แต่ซักพักไม่ไหวแระไข้ขึ้นด้วย ติดเชื้อแน่เรยกรุ
บอกแม่ให้พาไปหาหมอ ก้อไปหาลุงหมอสมเกียรติอ่า
ก้อไปเอายามากิน หมอบอกว่าเป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบ...กินไปได้สักสองวัน
ตอนกลางดึกเริ่มมีอาการคร้าบพี่น้อง
 กรุเป็นอารายเนี่ย นอนไม่ได้เรย กระสับกระส่าย
เจ็บหน้าอก หายใจไม่ค่อยออก หายใจเร็ว เหนื่อยๆด้วย
พอดีว่านอนกะแม่ไง พอเอามือไปโดนที่ตัวแม่
แม่ก้อสะดุ้งตื่นขึ้นมาบอกว่าตัวร้อนมากเรย ให้ไปกินยาลดไข้
 พอกินยาก้อค่อยหลับได้หน่อยรุ่งเช้าเหมือนจาดีขึ้นแต่เจ็บหน้าอกอยู่ ใจสั่นด้วย
ใจเต้นเร็วมาก ไม่ไหวแร้วเป็นไรวะกรุ เรยโทรบอกให้ป๊าพาไปหาลุงหมออีกที
ไปหาใครๆเค้าก้อว่าแพ้ยา...แต่ลุงหมอว่าไม่เป็นไรกินต่อได้
พอตอนเย็นเเม่เลยพาไปหาน้ากิมที่เป็นเภสัช ยานี้เป็นกลุ่มซัลฟา
คนที่แพ้ก้อจามีอาการหลายอย่างอาจเกิดขึ้นอย่างใดอย่างหนึ่งเช่น
 ตาพร่ามัว หายใจหอบเหนื่อย ใจสั่น มีผื่นขึ้น ยาที่กินชื่อclotrimozazoleเป็นยาฆ่าเชื่อชนิดหนึ่งอยู่ในกลุ่มซัลฟาน่ะค่า
น้าเค้าเรยเปลี่ยนให้กินยากลุ่มquinoloneพวก norfloxacinอ่า
งืมๆ
เอามากินก้อไม่แพ้อาราย(หวังว่าคงไม่แพ้แร้วน้า)
ถ้าคุณเคยแพ้ยาคุณจารู้ว่ามานทรมานมากนะ
แต่วันนี้ก้อดีขึ้นนะ เมือคืนก้อยังคงลุกขึ้นฉี่ทุก2ชม.อ่า
รำคาญเหมือนกันนะเนี่ย ไม่รู้เป็นไร
หวังว่าไม่นานมันคงกลับมาเป็นเหมือนเดิม
 ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ
เป็นห่วงค่า...
   September 01 I'm back...2 hat yai  กลับมาจากรพ.สตูลแร้วคับพี่น้อง
เหอๆ รู้สึกว่าพออะไรเข้าที่เข้าทาง ก้อต้องกลับหาดใหญ่ซะแระ
ไอที่ว่าเข้าที่เข้าทางน่ะคืองานที่วอร์ดอ่าจ้า
วันพฤหัสก่อนกลับบนวอร์ดยุ่งมาก เรียกว่าห้าสาว
ไม่ได้เจอหน้ากันเรย สองคนอยู่ในห้องคลอด
อีกสองคนไปอยู่หลังคลอดแร้วก้อรับเด็ก
 ส่วนช้านรับใหม่...ไม่ใช่ง่ายๆนะจ๊ะไหนจาทำชาร์ท ซักประวัติ ติดเครื่องตรวจการหดรัดตัวของมดลูก
ตรวจภายใน...อ๋ะจึ๋ย....อย่าตกใจไป
เค้าตรวจเพื่อจาดูว่าใกล้จาคลอดรึยัง
ปากมดลูกเปิดกี่ซม.แร้ว ถุงน้ำแตกรึยัง อารายเงี้ย...
เส็ดแร้วก้อต้องโกนขนให้เค้าด้วยอ่า คิดเอาเองแร้วกันว่า
คนเค้าจาคลอดเนี่ยโกนตรงไหน คงไม่คิดว่าขนจั๊กแร้นะ
 ตอนนี้มีเรื่องให้คิดมากมาย ว่ากรุจาเอายังไงกับชีวิตข้างหน้า
อันที่จิงมันเหมือนกับมีคนขีดเส้นไว้แร้วว่าต้องทำพยาบาล
ก้อเรียนมาน่าจาได้ใช้มันก่อนใช่มะ
แต่ป๊า,,,ดันให้กรุเลือกอ่าจิ พยาบาลหรือว่าออกไปทำธุรกิจกะลุง
เห้อคิดมะตก...แต่ตอนนี้ก้อคิดไดแร้วมั้ง
คงเป็นพยาบาลแหละ ทีนี้มานั่งคิดวอร์ด
ว่ากรุจาอยู่วอร์ดอารายอีก...มานไม่รู้อ่า ยังไม่รู้ใจตัวเองเรย
ของแบบนี้มะมีครายช่วยได้
 มันอยู่ที่การตัดสินใจของเราแร้ว
ก้อแค่มาบ่นให้ฟังเฉยๆ
เพื่อนๆเป็นยังไงกันบ้างค้า
คิดถึงๆๆน้า
 August 10 อยู่บ้านแร้วค่าสเปซที่ร้าก....ขอโทดที่ไม่ได้มาอัพเป็นเดือนเรย
เหอๆ..อยากอัพมากๆๆๆแต่มะมีเวลาแร้ว
ตอนนี้อยู่บ้านเพิ่งกลับมาจากกทม.วันนี้เอง
พอดีว่าไปช่วยงานแต่งงานของพี่แอนท์ง่ะ
เพิ่งรู้นะว่างานแต่งงานเนี่ยมานยุ่งวุ่นวายดีแท้
พี่แอนท์ถามว่าแร้วจิ๋งจาแต่งเมื่อไหร่...เหอๆ ถามไรตอนนี้เนี่ย
ยางมะได้คิดเรยอ่าพี่...เรียนยางมะจบที
แร้วจู่ๆพี่แกก้อตอบขึ้นมาว่า อีกสิบปีใช่มะ
เราก้อเออออไป...ว่าคงงั้นมั้งพี่
กลายเป็นหัวข้อที่ทำให้เรามานั่งคิดดูเล่นๆว่าจาแต่งเมื่อไหร่
เอ...หรือว่าไม่แต่ง เพราะไม่มีครายเอา 55555
ช่างมานเหอะอนาคตยังไม่คิดที ไม่เครียด...(เฉพาะตอนนี้รึป่าววะที่ไม่เครียด)
กลับมาบ้านก้อไม่พ้นเรื่องกิน...กินเยอะอย่างแรง
อ้วนขึ้นอีกแร้ว
เด๋วเปิดวันที่20นี้ก้อต้องไปฝึกงานที่สตูลแร้ว
ไม่อยากไปเรยอ่า...ทามมายเที่ยวนี้ไปกันแค่5คนหว่า
เหงาๆยังไงก้อไม่รู้ อาจารย์เนี่ยไม่รู้รึไงว่า5คนมันเหงา
เหงาเพราะมะมีอาจารย์ด้วย อิอิ...ล้อเล่นน่า
ไม่รู้จิ รู้แต่ว่าไม่อยากไป แต่ไปแร้วอาจจาสนุกก้อได้คายจาไปรู้
เพื่อนๆเป็นยางไงกันบ้างก้อไม่รู้
ได้ข่าวว่าสาวๆห้องช้านเค้าไปต่อขนตากัน
คงจาสวยกันใหญ่แร้วเนอะ
เหลือแต่ช้านนิ อว้นดำๆๆๆๆ June 30 homesick ka...ว้าว...มานผ่านไปแร้วสี่อาทิตย์ที่เราไปออกชุมชน
สี่อาทิตย์ที่เราเปิดเรียนมา
สี่อาทิตย์ที่เราทำงานๆๆๆเยอะมากๆ
สี่อาทิตย์แร้วที่ห่างกับคนที่เราร้าก...คิดถึงๆๆๆรู้บ้างมั้ย
อยากกลับบ้าน...ไม่รู้จาได้กลับเมื่อไหร่
ถ้าอาทิตย์หน้าไม่มีงานอารายมากมาย...จากลับบ้านแร้วน้า
วันอังคารนี้เค้าก้อจาส่งมอบงานให้ชุมชนกันแร้ว
ตอนนี้ก้อวุ่นๆกับการเตรียมส่งมอบงานกันอยู่
ปวดหัวจัง...ไม่ค่อยสบายอ่า
คิดถึงม่าม๊า น้อง ป๊า ยาย
คิดถึงคนแถวนู้น...เมื่อไหร่จาได้เจอกันอีกเนี่ย
June 22 สามอาทิตย์แร้วเหรอสวัสดี สเปซที่ร้าก...คงจาเหงาล่ะสิ
ที่เจ้าของมะได้มาอัพซะนานเรย...ไม่มีครายมาบ่น/ระบายอารายลงในนี้
เอาเป็นว่าวันนี้เป็นโอกาสดี ขอบ่นหน่อยแร้วกันเนอะ
 อาทิตย์ที่สองขอบอกว่าเหนื่อยมากๆๆๆๆมันเหนื่อยใจด้วยกายด้วยอ่า
เหนื่อยกับอาจารย์ที่ไม่รู้ว่าจายังไงกันแน่
ไม่มีวันไหนที่ตื่นนอนขึ้นมาแร้วไม่เมื่อยตัวเรย เหมือนจาไม่สบายทุกวัน
อาทิตย์นี้ก้อเหนือ่ยขึ้นกว่าเดิมอ่านะ
วันจันทร์ประชุมกับหมู่บ้าน อบต. สอ.
เพื่อหาโครงการที่เค้าอยากให้เราทำและเป็นปัญหาที่ต้องแก้ไข
สรุปว่าได้โครงการแยกขยะ เพราะชาวบ้านหมู่นี้เค้าเผาขยะกัน100%
ไม่มีการแยกขยะด้วย บางคนพลาสติกก้อเผา
จิงๆอบต.เค้าก้อคิดจาทำโครงการขึ้นมาตั้งนานแร้วแต่ไม่ได้เริ่มซักที
สุดท้ายโครงการนี้ก้อเกิดขึ้นมา...วันพุธเราก้อต้องไปประชาสัมพันธ์
โครงการที่กองทุนหมู่บ้าน...เหนื่อยนะ มันต้องเตรียมหลายอย่าง
เรามีเวลาแค่วันเดียวในการเตรียมตัว
วันพฤหัสเราก้อต้องเยี่ยมบ้านอีก...ไหนจาเรื่องติดต่อโรงเรียน
เพื่อจาเข้าไปจัดกิจกรรมในวันจันทร์หน้า เหนือ่ย่ว่ะ
พอดีว่าเราอยู่ฝ่ายประสานงาน ด้วยแหละ เหนือ่ยหน่อย
วันอังคารก้อต้องทำโครงการที่ตลาดนัดในหมู่บ้านอ่า
กลุ่ม อื่นน่ะเค้าจัดโครงการเเค่วันเดียว
เรานี่จัดกันตั้งสามวัน แร้วก่อนหน้านี้ที่ไม่ใช่โครงการของเราอ่า
เรากอ้ต้องไปช่วยเค้า...เหนื่อยมากๆๆ
 พอดีว่าอาจารย์ของเราเค้าเป็นเจ้าแม่ชุมชนอ่า เข้ากะชาวบ้านดี
เข้าถึงชาวบ้าน ทางหมู่บ้านอยากได้อะไร อาจารย์ก้อจามาบอกให้เราทำ
แต่ใช้คำพูดแบบว่า เราน่าจะทำ...อันที่จิงเค้าจาให้เราทำนั่นแหละ
บ่นแค่นี้กอ่นแหละเนอะ
ตอนนี้โทรมสุดๆๆ นอนน้อย แต่ก้อชินแร้ว
ว่างเมื่อไหร่ขอนอนแร้วกัน
คิดถึงแม่ อยากกลับบ้าน แต่ไม่มีเวลาจาได้กลับเรย
เดือนนึงแร้วอ่าที่ไม่ได้กลับบ้าน
ตอนเค้าไม่เปิดเทอมทีเราก้อต้องมาอยู่นี่ก่อนเป็นอาทิตย์
เห้อ...คิดถึงๆๆๆอ่า
 June 08 ผ่านไปแร้วหนึ่งอาทิตย์วันนี้ก้อวันศุกร์แร้วสินะ...เหนื่อยจังเรยกับหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา
เมื่อวานน่ะต้องไปเดินรณรงค์ในหมู่บ้านเรื่องการป้องกันไข้เลือดออกน่ะ
แร้วแบบว่ามานต้องมีการตีกลองยาวไรเงี้ยด้วย
 ...เราก้อเอากะเค้าด้วยคนตีเป็นนะจะบอกให้..แต่เเม่งกลองโคตรหนักอ่ะ...แร้วต้องเดินรอบหมู่บ้าน
ร้อนก้อร้อน
 ..พอขากลับดันฝนตกใส่อีก กลับมาถึงห้องอาบน้ำ...แร้วกะว่าจานอน แต่ก้อมะได้นอนอ่า
ต้มมาม่ากินเส็ดก้อลงไปดูเค้าว๊ากน้องอ่า...ก้อหนุกดี
เมื่อคืนนอนตอนสี่ทุ่มกว่าๆได้มั้ง
 เมื่อเช้าตื่นเจ็ดโมงแร้วอ่า
ตื่นมาด้วยความปวดเมื่อยทั้งตัวเรย...ต้องรีบอาบน้ำแร้วค่า
มีเรียนแปดโมงนะคะ...วาทิตรัตน์ไปสายอีกตั้งแต่วันแรกแร้ว
 สายไปสิบนาทีอ่า เข้าไปเนี่ยอาจารย์สอนแร้วอ่า..งง..อธิบายประมวลรายวิชาเร็วจัง
ก้อนั่งเรียนไปจนถึงสิบโมง...แร้วเปลี่ยนไปเรียนอีกวิชานึงซึ่งวันนี้น้าเราสอนอ่า
อืม...ก้อหนุกดีอ่า มานเป็นวิชาการดูแลเบื้องต้นอ่า
ก้อแบบว่าให้วินิจฉัยแยกโรคไง...ก้อต้องซักประวัติไปเรื่อยๆ
แร้วสุดท้ายก้อบอกว่าโรคอาราย ให้ยาอาราย หนุกดีๆๆ
ตอนบ่ายอาจารย์วิชาบริหารขอเลื่อนไปเรียนบ่ายโมง...ได้ค่าไม่มีปัญหา
แต่สุดท้าย..จิ๋งนอนอยู่ห้องอ่า
 ตื่นอีกทีตอนเค้าเลิกเรียนแร้วปิ๊กบอกว่าจิ๋งกะดีมานนอนหลับสนิทมากๆๆๆๆๆสงสัยว่าเราจาเหนื่อยมากๆๆๆ
ตื่นมาปรากฏว่าเค้ามะประชุมกลุ่มชุมชนแระ..เลือนเป็นพุ่งนี้เช้า
เราเรยไปหาที่รักเรา...มานมาจากกทม...
เหอๆ...อย่าเข้าใจผิดน่ะ ที่รักเพื่อนก้อเหมือนที่รักเรานั่นแหละ
อ่อ...ก้อเอก แฟนเอน่ะ มานคิดถึงเรยลงมาหาเอ
น่ารักดีจังเรยเนอะ...
ขอบคุณความห่างไกลที่ทำให้ฉันคิดถึงเทอ...
 |
|
|||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
